در صنعت تهویه مطبوع ،برتری و محبوبت کانال های اسپیرال نسبت به کانال های  چهارگوش تنها به دلیل زیبایی ظاهری خاصشان نمی باشد.ولی باید بپرسیم چه  تفاوت هایی بین کانال های اسپیرال و کانال های چهارگوش هست. چرا کانال های  چهارگوش به سمت و سوی منسوخ شدن می روند؟

1-کانال های چهارگوش نشتی بالاتری دارند.که از بزرگترین معایب این سیستم می باشد.در صورتی که کانال های اسپیرال دارای درزهای مارپیچ هوا بند بسیار خوبی می باشند.

از آنجایی که نشتی در سیستم های کانال کشی تاثیر زیادی در هزینه های گرمایش و سرمایش دارند، کانال های چهارگوش نسبت به کانال های اسپیرال نمی توانند انتخاب خوبی باشد.

نشتی در سیستم های کانال کشی می تواند بر راندمان انتقال هوا تاثیر مستقیمی داشته باشد.که این امر ضرورت استفاده از مواردی که باعث کاهش نشتی می شوند را به خوبی نشان می دهد.

 
2-کانال های چهارگوش در سراسر سیستم کانال کشی دارای افت فشار های متفاوتی هستند که به معنای راندمان پایین تر و هزینه های بالاتر است.

چرخش و تغییر زاویه تند و تیز کانال های چهارگوش توسط زانویی ها،سه راهی ها و دیگر اتصالات، علاوه بر ایجاد افت فشار در سیستم باعث ایجاد توربولانس یا به عبارتی اغتشاش و نویزهای صوتی مزاحم در سیستم کانال کشی می شود.که خوشبختانه کانال های اسپیرال اجازه می دهد فشار هوا در طول سیستم کانال کشی مساوی شود و یک سیستم آرام تر و اقتصادی تر ایجاد کند.

   3-تمیز کردن کانال های اسپیرال بسیار آسان تر و هزینه های کمتری نسبت به کانال های چهارگوش دارند.
    

4-سطح محیطی کانال های چهارگوش به طور قابل توجهی نسبت به کانال های اسپیرال سایز معادل خود بیشتر هست.که موجب اصطکاک بیشتر هوا در سیستم چهارگوش می شود و اتلاف انرژی و افت بیشتر هوایی رو ایجاد می کند.
    در صورتی که سیستم های کانال کشی چهارگوش برفرض محال اینکه کاملا دقیق اجرا شوند و افت فشاری نداشته باشند، بازهم به دلیل داشتن محیط بیشتر و سطح ورق مصرفی بیشتر جداره ها، سرمایش و گرمایش بیشتری با جداره ی کانال ها در ارتباط خواهند بود و همین امر باعث اتلاف انرژی بیشتری می شود.


-آیا بازهم به کانال های چهارگوش امیدوارید؟